برگزاري اجلاس شرم الشيخ(كشورهاي همسايه عراق) از چند جهت قابل بررسي است.

اين اجلاس قرار است در كشور مصر برگزار شود. در اين اجلاس علاوه بر كشورهاي همسايه عراق، كشورهاي عضو گروه 1+5 نيز در آن حضور دارند و البته هر يك از آنها به دنبال دستيابي به منافع خود خواهند بود. در اين بين دولت مصر به عنوان كشوري كه همسايه محسوب نمي‌شود هم، به دنبال اهداف و منافع خود است. ايراد اساسي كه مي‌توان به برگزاري اجلاس گرفت، برگزاري آن در كشوري است كه مي‌توان گفت هيچ ارتباط مستقيمي با موضوع ندارد. مصر كشوري است كه مسائل خاص خود را در جهان اسلام و دنياي عرب دارد و حتي فاصله جغرافيايي مصر و عراق اين دوري از دخالت در حل بحران را دو چندان مي‌كند. جمهوري اسلامي ايران نيز بر همين اساس از ابتدا با برگزاري اجلاس در شرم الشيخ موافق نبود و تاكيد داشت كه بهترين گزينه كشورهاي همسايه هستند. شش كشور، همسايه عراق هستند و تنها اين شش كشور مي‌توانند در راستاي حل بحران عراق تصميمات مناسب اتخاذ كنند. باز شدن پاي ديگران از جمله وزراي پنج عضو دائم شوراي امنيت و اعضاي كشورهاي گروه هشت غير از اين كه ديدگاه‌ها و خواست‌هاي متفاوتي براي حل بحران را مطرح مي‌كند و سبب ايجاد تنش و مخالفت با ديدگاه‌ها و راهكارهاي يكديگر مي‌شود، چيزي در پي نخواهد داشت. شواهد و قرائن نشان مي‌دهد كه گسترده كردن فضاي اجلاس و افزايش كشورهاي شركت كننده در شرم الشيخ، يك تباني آشكار است. تباني كه با لابي آمريكا انجام شده و با درخواست واشنگتن اجلاس در شرم الشيخ مصر برگزار مي‌شود. ايران در صورت حضور در اجلاس تنها خواهد بود و اگر قرار بر اين است كه ديپلماسي فعال در اين اجلاس داشته باشد، بايد تيم كار كشته و كارداني را به اين اجلاس اعزام كند. در اين ميان برخي اعتقاد دارند كه جمهوري اسلامي ايران در اين اجلاس شركت نكند و برخي ديگر معتقد به حضور در اين اجلاس هستند. گروه اول،دليل خود را بيشتر بر اين موضوع منعطف مي‌كنند كه در صورت شركت نكردن ايران در اجلاس حجم تبليغات منفي عليه ايران بيشتر مي‌شود و امريكا و اتحاديه اروپا از اين امر سوء استفاده خواهند كرد. در واقع اجلاس شرم الشيخ بيشتر از آن كه اجلاس عراق محسوب شود، اجلاسي به تقابل يا گفت و گوي آمريكا و ايران تبديل شده است. رايس وزير امور خارجه امريكا از ايران درخواست كرده است در نشست شرم الشيخ شركت كند. وي شركت نكردن ايران در اين كنفرانس را يك فرصت از دست رفته توصيف كرده است. رايس معتقد است كه عدم حضور ايران در اين نشست يك فرصت از دسته رفته خواهد بود، ولي روشن است كه تصميم گيري در اين باره به دولت ايران مربوط مي‌شود. برخي تحليلگران و صاحبنطران مسائل سياسي معتقدند كه فرصتي كه رايس از آن ياد مي‌كند فرصت انجام گفت و گوي رو در روي ايران و عراق است و همين كارشناسان بيشتر به همين خاطر به حضور ايران در اين اجلاس تاكيد دارند. اما در اين ميان وجه المصالحه قرار دادن بحران عراق مي‌تواند عواقب ناخوشايندي در پي داشته باشد. اتخاذ موضع انفعالي و يا تحريم اجلاس نيز گزينه برخي از كارشناسان مسائل سياسي است. برخي كارشناسان و صاحبنظران سياسي معتقدند كه جمهوري اسلامي ايران در اجلاس شرم الشيخ شركت نكند، دلايل آنها نيز قابل توجه است و نمي‌توان بر آنها سرپوش گذاشت. گزينه مصر، يكي از آن دلايل است و ديگري، لابي آمريكا براي تصويب و اجراي خواسته‌هاي مطلوب خود در اين اجلاس. در اين كه امريكا و همپيمانانش در اين اجلاس ائتلاف سياسي تاثير گذاري را تشكيل دهند، دور از انتظار نيست. اما بايد در نظر داشت كه جمهوري اسلامي ايران به عنوان كشوري كه بر معادلات عراق تاثيرات به سزايي دارد و نقش و تاثير آن در ايجاد آرامش و ثبات در عراق براي آمريكا به اثبات رسيده است، تمايل امريكا براي حضور جمهوري اسلامي ايران به عنوان يك كشور مهم منطقه‌ مي‌تواند همان فرصتي باشد كه رايس گفته بود. بايد در نظر داشت، كشورهاي همسايه عراق منافع مشتركي دارند